czwartek, 19 sierpnia 2021

Gdy pojawia się pytanie: "A niby czemu nie?"

 

        Wśród wielu wynaturzeń, jakie możemy spotkać w przestrzeni Internetu, dość popularne jest zjawisko tak zwanych „śmieszków”. Ów śmieszek, mówiąc bardzo skrótowo, to człowiek, który na różnego rodzaju forach, często bardzo na Twitterze, prowadzi fałszywe konto, na którym się przedstawia jako ktoś, kim nie jest – często albo osoba powszechnie znana, lub reprezentująca popularną, a jednocześnie kontrowersyjną agendę – wyłącznie po to by prowokować awantury. Jak to wygląda w praktyce? Otóż ten ktoś tworzy profil, gdzie podpisując się jako dajmy na to Przemysław Czarnek ogłasza, że od nowego roku wszyscy uczniowie polskich szkół będą mieli obowiązek modlić się przed każdą lekcją na kolanach. Z drugiej strony, ktoś inny umieszcza komentarz podpisany powiedzmy przez Radosława Sikorskiego, w którym ów rzekomo twierdzi, że każdy kto się sprzeciwia woli Izraela powinien być pozbawiony majątku, który w trybie natychmiastowym zostanie przekazany państwu żydowskiemu. Ponieważ przede wszystkim znaczna część użytkowników Twittera to osoby, delikatnie mówiąc, głupi, w obu przypadkach awantura gotowa.

       Ale poza bieżącą polityką, mamy też wrzutki jak najbardziej szczere, czynione w przekonaniu, że podawana wiadomość, to czysta prawda i tu mam na przykład na myśli Lecha Wałęse, który od pewnego czasu jest głęboko przekonany o istnieniu obcych, pozaziemskich cywilizacji, które od tysiącleci mają wobec nas swoje plany i są na prostej drodzy by je zrealizować, a dla zilustrowania swoich przeświadczeń, były prezydent zamieszcza znalezione na youtubie filmy, które w sposób „naukowy” dokumentują problem. Tu zatem poruszamy się w świecie zwanym powszechnie science-fiction i tu też jest wiele osób, które ów przekaz traktują z jak największą powagą.

      Czasem też – i to jest coś, co stanowi jedynie przykład czegoś znacznie szerszego, ale co jednak zachęciło mnie do napisania dzisiejszych refleksji – pojawiają się informacje dotyczące, ogólnie rzecz ujmując, tak zwanych światowych spisków i one też bardzo chętnie znajdują odpowiednią publiczność. Otóż wczoraj właśnie trafiłem na wspomnianym Twitterze na krótką wypowiedź anonimowego człowieka nadaną z anonimowego źródła, gdzie ów człowiek – zauważyć należy, że w najmniejszym stopniu nie wyglądający i nie zachowujący się ekscentrycznie – opowiada, jak to od dłuższego czasu na terenie Belgii, królewskie rodziny Wielkiej Brytanii, Belgii, oraz Holandii, przy udziale ludzi typu George Soros, oraz przy współpracy z belgijską policją, każdego 15 sierpnia urządzają sobie rytualne polowania na wyciagane z sierocińców dzieci, podczas których to polowań owe dzieci są w okrutny sposób mordowane. Wspomniany informator, opowiada o owym procederze bardzo dokładnie, podaje nazwiska uczestników owych rzekomych rzezi, objaśnia że ich organizatorem jest satanistyczno-masońska organizacja funkcjonująca pod nazwą „9 Krąg”, a my tego wszystkiego słuchamy i wiemy, ze jest to zaledwie jeszcze jeden przejaw tego samego szaleństwa, czy to realizowanego na poważnie, czy w formie zwykłego „śmieszkowania”.

       Wysłuchałem owego może dwuminutowego wykładu, wzruszyłem ramionami i przeszedłem do dalszej części zabawy i nagle sobie – kompletnie teoretycznie – pomyślałem, że a co by było, gdyby to o czym ten dziwny człowiek opowiada zostało oficjalnie potwierdzone jako fakt. Czy ja bym się zdziwił? Oczywiście, w pierwszej chwili zdziwiłbym się niezmiernie, być może byłbym wręcz zszokowany, jednak z całą pewnością już po chwili najprawdopodobnie zadałbym sobie pytanie: „No a niby, czemu nie?” Czemu na najwyższych i jak najbardziej ukrytych poziomach coś tego akurat typu miałoby być niemożliwe? Co mianowicie stoi na przeszkodzi, by wspomniany Soros, jeśli przyjąć że jemu wspomniany typ rozrywki by się spodobał -  a ja nie widzę najmniejszego powodu, by to wykluczyć – nie mógł sobie jej kupić i co stoi na przeszkodzie, by ktoś kto może wszystko – a tacy wśród nas z pewnością są – miał mu to uniemożliwić?

        Proszę nie myśleć, że mnie wspomniana opowieść jakoś poruszyła. Ja ją, podobnie jak większość z nas, potraktowałem ze wzgardą. To natomiast co mnie tu interesuje, to włyłącznie ów aspekt, który określiłem pytaniem „A co gdyby?” Oczywiście informacja o tym, że minister Czarnek każe od nowego roku szkolenego uczniom klęczeć, to absurd w który uwierzyć mogą tylko tacy sami durnie jak ten ktoś kto tego typu wiadomość wymyślił; gorzej z Sikorskim: z nim to naprawdę nigdy nic nie wiadomo i choć należy być zawsze ostrożnym, to diabli wiedzą, co mu przyjdzie do głowy. W obce cywilizacje wierzą nawet redaktorzy stacji TVPInfo oraz dziennikarze tygodnika „Sieci”, więc tu nie ma o czym gadać. Gdy chodzi jednak o tę historię o belgijskich lasach i ich tajemnicach, to mnie się przypomniała słynna afera zapisana w historii jako "Profumo Affair", kiedy to wyszło na jaw, że wysocy urzędnicy w brytyjskim rządzie wspólnie z innymi bardzo wysoko postawionymi osobami ze towarzyskiej śmietanki Wielkiej Brytanii, w tym ze zmarłym niedawno księciem Filipem, urządzali sobie dyskretne orgie, o których pies z kulawą nogą by nie usłyszał, gdyby się nie okazało, że w owe zbezecenństwa byli zaangażowani też Rosjanie i wszystko ostatecznie zakończyła polityka. Przypomina mi się ta sprawa i jednocześnie myślę sobie, że a co by było, gdyby im same orgie nie wystarczyły; gdyby sie okazało, że ich podnieca coś znacznie bardziej wymyślnego niż zwykły, chocby nie wiadomo jak egzotyczny seks. No i znów, pamiętajac że to były zaledwie lata 60 ubiegłego wieku, a więc czasy w pewnym  sensie zamierzchłe i sięgam pamiecią do filmu, o którym tu już pisałem i który sobie bardzo chwalę, a mianowicie „8 mm” z Nicholasem Cagem. Króciutko: Cage jest prywatnym detektywem, która dostaje zlecenie od świeżo upieczonej wdowy po obrzydliwie bogatym człowieku, dotyczące taśmy filmowej z pornograficznym materiałem, którą ona znalazła w jego sejfie, a na której jest zarejstrowane coś, co wygląda na autentyczne morderstwo. Kobieta wynajmuje Cage’a, by sprawdził, czy owo morderstwo jest rzeczywiście autentyczne, czy to zaledwie zwykła inscenizacja przeprowadzona na potrzeby bogatych zboczeńców. Cage przyjmuje zlecenie i nitka po nitce wchodzi w  świat perwersji jakiej sobie nie wyobrażaliśmy, gdzie, jak się okazuje, wszystko jest kwestią ceny i na końcu którego jest oczywiście prawdziwe morderstwo, za prawdziwie duże pieniądze.

       Przyznaję że ów film, a przede wszystkim zawarte w nim przesłanie, zrobiły na mnie takie wrażenie, że ja od tego czasu jestem głęboko przekonany, że są na świecie ludzie tak zdeprawowani, a jednocześnie tak bogaci, których stać na to, by sobie zażyczyć nie tylko odpowiedni film, ale nawet pokaz na żywo. Czy oni ze swoich możliwości korzystają, tego oczywiście nie wiem i mam nadzieję, że jednak nie. Jednocześnie jednak wciąż pojawia się w mojej głowie pytanie: no a niby czemu nie? W końcu to już stary Dostojewski najlepiej pokazał, że skoro Boga nie ma, to wolno wszystko, a ja tylko dodam, że niech się tak zwani „humaniści” zamkną, bo gówno wiedzą.

       No i dokładnie tak samo jest z tym filmem, od którego zacząłem te dzisiejsze refleksje. Osobiście myślę, że to jest piramidalna bzdura, jakich wiele, choćby na Facebooku Lecha Wałęsy. Z drugiej jednak strony, tylko nomen omen diabli wiedzą, jak to owego 15 sierpnia każdego roku nasz świat wygląda, zwłaszcza w tak interesującym miejscu jak Belgia.

        Pozostaje pytanie, po jasną cholerę ja się w ogóle zainteresowałem tym tematem, skoro, jak mówię, uważam go za nędzny fejk. Powód jest jeden: otóż chciałem tylko powiedzieć, że świat w którym tego typu historie się pojawiają i które, choć powszechnie wyszydzane, znajdują chętnych odbiorców, lub przynajmniej osoby, które – w całkowitym spokoju i równowadze – mówią: „A czemu nie?”, to świat który się zbliża do końca.



 

środa, 18 sierpnia 2021

Z pamiętnika najmłodszego syna Bencjona Segala

 

Rozmawiałem dziś z pewnym naszym kolegą i poskarżyłem mu się, że podczas gdy w ostatnich dniach wręcz toniemy w morzu zdarzeń, z których każde jeszcze kilka lat temu wzbudziłoby w nas tyle refleksji, że dnia by nie starczyło by je kolejno dyskutować, popisując się jednocześnie najbardziej oryginalnymi bon motami, to dziś na każde z nich reagujemy w najlepszym wypadku wzruszeniem ramion. Refleksja ta zrobiła na mnie samym o tyle wrażenie, że pomyślałem sobie jednocześnie, że owe lata temu ja bym od rana do wieczora siedział tu na tym blogu i pisał kolejne teksty, czy to o Afganistanie, czy to o Radosławie Sikorskim, czy też o TVN-ie, czy wreszcie o Żydach, a dziś tymczasem, jedyne co mi przychodzi do głowy, to ta nieznośna świadomość tego, że w ten czy inny sposób to wszystko jest już i tak za nami. Pomyślałem jednak sobie, że zgodnie z najświeższym zwyczajem, skomentuję część tego co się nam tu na naszych oczach dzieje, tyle że zn ów przy pomocy dawnego tekstu. Tym razem sprzed siedniu lat. Uwaga, Izrael napada!

 

 

      Myślę, że już o tym tu wspominałem, ale na wszelki wypadek powtórzę. Otóż ja nie mam bladego pojęcia, jak to się zaczęło, a tym bardziej z czego owa fascynacja wynika, ale moja żona od kilku już dobrych lat wykazuje coś, co mógłbym nazwać filosemityzmem w wersji turbo… gdyby nie fakt, że każdy, kto ją zna, wie, że z niej dokładnie taki sam antysemita, jak z każdego z nas. Na czym więc miałby polegać ten jej turbo-filosemityzm? Na tym mianowicie, że jeśli spojrzymy na jej podstawowy kanon lektur, to zobaczymy, że jest to głównie literatura żydowska, i to nie żydowska w tym sensie, że tworzona przez redaktorów „Warszawskiej Gazety” i zaprzyjaźnionych z „Warszawską Gazetą” badaczy, a traktująca o Żydach i ich wyssanej z mlekiem matki podłości, ale oryginalna literatura, pisana przez Żydów, przez Żydów firmowana, autoryzowana i często wręcz wydawana. Moja żona doszła już do tego stanu, że jeśli ktoś chce jej zrobić dobry prezent na urodziny, czy imieniny, to najlepiej będzie, jeśli to będą jakieś żydowskie pamiętniki i wspomnienia, historie żydowskich rodzin, czy wydawane gdzieś w Nowym Yorku czy Tel Awiwie przez jak najbardziej koszerne instytuty opracowania na temat historii Żydów. Oto prezent dla mojej żony.

      Co ona z tego ma? Dokładnie oczywiście nie wiem, bo mnie ani za bardzo nie interesuje czytanie książek, a tym bardziej książek o żydowskich dziejach i żydowskiej kulturze, natomiast z tego, co ona niekiedy mi opowiada, a pewnie najbardziej ze sposobu, w jaki ona komentuje wszelkie związane z tematem dyskusje, jakie mamy w Polsce, wiem, że ona wie. Pojawia się temat, a ona wtedy wykrzywia z pogardą usta i nawet nie podnosząc wzroku, rzuca te dwa czy trzy zdania, które nie dość, że wszystko, co zostało właśnie powiedziane, unieważnia, to w dodatku otwiera nowe przestrzenie. Do dziś na przykład pamiętam, jak ona po przeczytaniu którejś z tych książek, przy jakiejś okazji rzuciła w moją stronę: „Michnik? Nie żartuj. To ma być Żyd? Dam głowę, że jego dziadek przed wojną chodził w chałacie i cuchnął! Ja rozumiem – Beylin. To jest przynajmniej nazwisko. A Michnik? Kupa śmiechu”.

      Przyznam, że obraz, jaki przedstawiła mi moja żona, komentując żydostwo Adama Michnika, obraz owego, niemal jakby żywcem wyjętego z przedwojennych felietonów Wiecha, śmierdzącego czosnkiem plus jeszcze czymś nieokreślonym warszawskiego kupca, wciąż tkwi we mnie, ile razy w naszej przestrzeni społeczno-politycznej pojawia się temat Żydów. I myślę sobie wtedy, że chciałbym bardzo zobaczyć, jak wyglądali i jak żyli nawet nie ci wszyscy Beylinowie, ale Michnikowie właśnie, czy, że znów tu wrócę do poetyki Stefana Wiecheckiego, ów „Bencjon Segał, szef firmy Segon & Son”. Tak chciałbym ich zobaczyć, dotknąć, a być może przy tym nawet poczuć ich duszę.

      I oto, proszę sobie wyobrazić, żona moja przyniosła z biblioteki kolejną książkę, tym razem zatytułowaną „Ostatnie pokolenie: Autobiografie polskiej młodzieży żydowskiej okresu międzywojennego. Ze zbiorów YIVO Institute for Jewish Research w Nowym Jorku”. A zatem coś być może nawet bardziej fascynującego, niż Bencjon Segał i jego wierzyciele, ale ich dzieci. A więc kto wie, czy nie ci, którzy dziś jeszcze, jeśli tylko udało im się wyrwać z łap śmierci, zadają przed nami szyku.

      Oto pamiętnik, czy raczej zaledwie drobne jego fragmenty, jednego z nich, niejakiego Heńka G.:

„Urodziłem się w nocy, w ostatnich dniach grudnia 1912 r. Według słów matki noc ta była okropna, zawierucha śnieżna tak szalała na dworzu, że nikt nie zdecydował się nawet pójść po akuszerkę i wszyscy zdali mnie na łaskę i niełaskę losu. Matka przyznała, że nikomu nie zależało wówczas tak bardzo na utrzymaniu mnie przy życiu. Miała już przede mną pięcioro dzieci, a w domu nie było czem zapchać usta. […]

Matka była krawcową, pracowała dniem i nocą, i z jej zarobku utrzymywała się właściwie cała rodzina. Ojciec bowiem nigdy nie miał stałego zarobku. W okresie gdy ja się urodziłem, ojciec był małamedem, uczył starszych chłopców Tory i Gemary i zarabiał przy tem akurat tyle, co nic. […]

Lubiłem czytać książki. Czytałem wtedy bardzo dużo rozmaitych książek o różnorodnej treści. Przeczytałem prawie wszystkie książki Karola Maya, Wallace’a, Wellsa i innych. Przeczytałem tez Jana Krzysztofa, co wywarło na mnie bardzo silne wrażenie oraz „Altnajland” Hercla i bardzo dużo broszur rewolucyjnych. Nigdy nie przebierałem książek i wszystko, co mi wpadło do ręki, musiałem przeczytać. […]

3 maja 1929. Pierwszy raz w życiu, wczoraj wychędożyłem dziewczynę. To było tak. Umówiliśmy się we trójkę, ja, Szmulek i Frania pójść na spacer. Nie mielismy żadnego planu co do Frani, ale Szmulek powiedział, że będzie dobrze (Frania to znajoma Szmulka). Poszliśmy do lasu za drewnianym mostem. Kręciliśmy się tam aż się ściemniało, a potem zaprowadziliśmy Franię w ciemny kąt lasku. Ona sama usiadła, bo powiedziała, że jest zmęczona. Złapaliśmy ją za głowę i nogi i wyciągnęliśmy ją na trawie. Ja usiadłem jej na nogi, a Szmulek zadarł spódnicę, zerwał majtki i zajechał jej na całego! Ona się nie dała i ścisnęła nogi, ale to jej nie pomogło. Jak Szmulek zlazł, to ja na nią wlazłem. Ona się rzucała, ale ja na to nie zważałem i też zajechałem jej. Przyjemnie było.[…]

24 maja. Dziś cała krew we mnie zawrzała, kiedy egzekutorzy rozłożyli się u nas w mieszkaniu. Przyszło dwóch nażartych chamów i kazali sobie od razu zapłacić 57 zł i 54 grosze. Nie było ani grosza w domu. To oni nie czekali długo i zaczęli wyrzucać wszystko z szafy na podłogę i zabrali zegar. Matka zeszła z łóżka i zaczęła ich prosić, i płakać, żeby nie zrobili śmieci, i wszystkiego, żeby poczekali, to się przyniesie pieniądze, ale oni odepchnęli matkę i powiedzieli, że jeszcze protokół spiszą, że przeszkadza.. Pożyczono 30 złotych i dano mu, ale on krzyknął „nie wezmę” i odrzucił pieniądze. […]

25 maja. Zwróciłem się do J.K., który jest sekretarzem w Związku Młodzieży Komunistycznej i powiedziałem, że chce przystąpić do „pracy”. […] Chcę walczyć z kapitalizmem, który wydał takich darmozjadów, jak tamci egzekutorzy!

5 czerwca. Ciągle chodzę na zebrania. Te zebrania są bardzo ciekawe i odbywają się coraz to w innem miejscu, żeby „glina” nas nie złapała. Nie są takie rewolucyjne, jak myślałem. Zapoznałem się z wieloma chłopcami i dziewczętami.

7 czerwca. Mam kupę książek i broszur do przeczytania, które dostałem w organizacji. […]

27 lipca. Dziś zapoznałem się z bardzo ładną dziewczyną. Ona jest „a Chawerte” i nazywa się Dorka. Ona mi się bardzo spodobała. Taką ja szukałem. […]

16 sierpnia. Zakochałem się w Dorce. Wczoraj byłem u niej w mieszkaniu. Przyniosłem wiśnie i gruszki. Dorka zrobiła kolację. Jak siedzieliśmy i jedliśmy, to nagle objąłem ja i pocałowałem. Ona się nie broniła… Oddała mi się bez słowa. Przespałem noc u niej (pierwszy raz nie byłem w domu na noc).

17 sierpnia. Praca w organizacji jest bardzo ciekawa.[…]

23 lutego 1931. Znowu wyciągnąłem pamiętnik, żeby zapisać ważny fakt. Wczoraj byłem w Łazienkach z Lonią i ona sama mi zaproponowała, że jeśli chcę, mogę z nią spółkować. Położyliśmy się na trawie, tam ją wychędożyłem. Ale wśród tego, złapał mnie policjant za kark i podniósł mnie […]. Policjant powiedział, że płacę złotówkę „za obrazę moralności”. Lonia nie przestraszyła się, dała mi 50 groszy i powiedziała, żebym ja też dał 50 gr. I tak zrobiłem. Lonia była potem zadowolona i powiedziała mi, że postąpiliśmy, jak prawdziwi komuniści.[…]

2 kwietnia 1931. Ładna historja z tą Dorką! Przychodze do niej i proszę, żeby mi dała małą pożyczkę, a ona daje mi chętnie 15 złotych i prosi, żebym z nią poszedł na spacer, bo ma mi powiedzieć coś bardzo ważnego. Schodzimy i ona mi mówi, że spodziewa się wkrótce mieć dziecko! W pierwszej chwili patrzałem na nią jak na obłąkaną, a ona powiada mi, że już była w tej sprawie u doktora i on jej powiedział, że jest w drugim miesiącu. Potem Dorka powiedziała: „Przecież nie zaprzeczysz, że to dziecko jest z ciebie?”. Powiedziałem, że nie jestem wcale pewny, to ona się rozpłakała i powiedziała, że tylko mnie się oddała. […]

7 maja 1931. Dorka popełniła samobójstwo! Ja wiedziałem, że ona nie przetrzyma. Czytam w gazecie o tem i czytam nekrolog – i wcale nie przejmuje się, jakbym ja jej nie znał.[…] Czytam tę wzmiankę i nie czuję żadnego wyrzutu sumienia, ani politowania – jakby była zupełnie obca! Ostatni raz widziałem się z Dorką w ogrodzie.

12 maja 1931. Wszystkie dziewczyny są lekkomyślne i łatwowierne! Byłem z Bronią w kinie. Gdy zgaszono światło, wziąłem jej rękę i wsadziłem ja sobie do kieszeni. Miałem dziurę w kieszeni i Bronia złapała od razu […]. Potem uwiesiła się na mojej szyi i zaczęła mnie całować. Już ja ją wychędożę!

20 czerwca 1931. Poszedłem razem z bojówką komunistyczną do fabryki pudeł na Dzikiej i pobiliśmy łamistrajków. Przyszła policja i urządziła na nas obławę. Aresztowano 7 osób. Ja się wykręciłem, ale bałem się przez kilka dni wrócić do domu. Nocowałem u Szulema raz i dwa razy u Loni, a potem znowu u Szulema.

30 czerwca 1931. Lonia wyjechała do Paryża. Przyszła mnie pożegnać i powiedziała, że będzie pisać listy. Ona jedzie do brata, który jest fabrykantem trykotaży i ma dom w Paryżu. […]

25 lipca 1931. Bronia oddała mi się łatwo u siebie w mieszkaniu.

2 sierpnia. Z Bronią prowadzę miłość.[…]

31 sierpnia 1931. Od Loni otrzymałem list. Pisze, że nie może zapomnieć o mnie. Nawet nie odpowiem jej. […]

2 marca 1932. Napisałem do Loni list, żeby mi przysłała papiery i pieniądze, to do niej pojadę i pobierzemy się.

14 marca 1932. Byłem dziś na cmentarzu („szłojszem” po ojcu) i spotkałem matkę Dorki i rozmawiałem z nią. Powiedziała, że nie może zapomnieć o jej śmierci; i ze znaleziono list Dorki zaadresowany do mnie, gdzie pisze, że ona mnie jeszcze kocha i żebym o niej nie zapomniał nawet po jej śmierci. Byłem szczęśliwy, jak się już ta stara odczepiła ode mnie! […]

24 marca. Otrzymałem od Loni 500 złotych (1500 franków) i myślę wyjechać do Paryża…

Te pieniądze, które otrzymałem od Loni, wydałem na co innego i nie pojechałem do Paryża. Lonia przysłała mi ostry list, gdzie nazywa mnie „oszust i aferzysta”. Hebrajskiego uczyłem się przez cały rok i spodobał mi się. Bronia to naprawdę dobra dziewczyna. Prowadzę z nią dotychczas wolną miłość. Pracuję przy trykotarzu.”

      Uffff! No i wreszcie! I teraz dwie jeszcze refleksje. Pierwsza to taka, że warto by było zadać sobie pytanie, po co nam to wszystko. W jaki sposób tego typu teksty mają nas wzbogacić? Otóż moim zdaniem one nas wzbogacają znacznie bardziej, niż 10 tysięcy antysemickich broszurek wydawanych, tu, tam i wszędzie. Oto mamy bezpośrednią relację z czasów, gdy owo pokolenie, które tak bardzo nam zalazło za skórę, się, że się tak wyrażę, dopiero hartowało. Mogę się oczywiście mylić, natomiast wydaje mi się, że tu właśnie możemy znaleźć nie jedną, nie dwie, ale wiele naprawdę odpowiedzi na dręczące nas pytania.

      No i refleksja druga. Po ciężką cholerę organizacja tak z całą pewnością cwana, jak nowojorski Institute for Jewish Reasearch publikuje tekst tak w gruncie rzeczy antysemicki? Otóż mamy i na to pytanie odpowiedź, w dodatku udzieloną przez samych zainteresowanych we wstępie do wspomnień owego Heńka G. Otóż wedle relacji autorów tego opracowania, Heniek to absolutny wyjątek. Heniek to „człowiek pozbawiony idealistycznych złudzeń, który staczał się w stronę społecznego marginesu. [Heniek, choć trudno mu odmówić inteligencji] był zarazem prymitywny, niedojrzały emocjonalnie, brutalny, ogarnięty obsesją seksualną. […] Być może, że działalność w grupie komunistów (do której trafił w sposób raczej przypadkowy) uchroniła go przed całkowitym stoczeniem się do świata przestępczego, ale z drugiej strony nadała jego brutalnym zachowaniom ideologiczne uzasadnienie”.

      A zatem (niesamowite, prawda?) i tu dostajemy odpowiedź na każde nasze pytanie, na każdą naszą wątpliwość. Heniek to wyjątek. Można by wręcz powiedzieć, że klasyczny. Autentyczny klasyk. I to wszystko. Dziękuję.






 

wtorek, 17 sierpnia 2021

Selling Poland by the pound

 

Jako że przez kilka ostatnich dni nie zdarzyło mi się tu nic zostawić, a nadszedł wtorek, czyli dzień pewnych osobistych zobowiązań, pomyślałem sobie, że chyba wypadałoby mi podsumować postawę części polityków wobec dyplomatycznego kryzysu w stosunkach polsko-izraelskich. Szczerze jednak powiedziawszy, gdy chodzi o komentowanie kolejnych wybryków tego czy innego posła, to ja mam nieustanne wrażenie, że wszystko co było do powiedzenia, zostało tu już wielokrotnie powiedziane, tym bardziej też nie pozostało zbyt wiele nowych słów, by odnoieść się do ogólnej sytuacji, w jakiej się znaleźliśmy. No dobra, mógłbym, owszem, napisać parę ciepłych słów na temat postawy polskiego prezydenta i premiera wobec owej żydowskiej chucpy, kiedy to, po raz pierwszy chyba kiedykolwiek, mogliśmy zobaczyć z taką wyrazistością, jak piękna potrafi być Polska Niepodległa. No ale to może innym razem, zwłaszcza gdy tak naprawdę nie wiemy na ten temat nic. Znamy natomiast wspomniane wcześniej postawy, znamy te twarze, te słowa i tu faktycznie wydaje mi się, że najlepiej mi będzie przypomnieć tekst jeszcze z roku 2012, który, choć pisany w innych okolicznościach, to pasuje do tego co się wokół nas dzieje znakomicie.

 

 

      Właśnie dotarła do nas wiadomość, że internetowe domeny polska.pl, poland.pl, ale też na przykład literatura.polska.pl zostały przejęte przez spółkę Agora. Kompletnie nie mam pojęcia, jak to się odbyło. Czy może dotychczasowy właściciel tych domen, a więc NASK nagle pomyślał, że właściwie można by było je sprzedać Agorze i je sprzedał, czy może to Agora bardzo się starała, by je sobie kupić i w końcu udało jej się te domeny od NASK-u wydębić? Nie wiadomo tu akurat nic, ponieważ, jak słyszę, wszystko odbyło się w najwyższej tajemnicy, bez jakiegokolwiek przetargu, a zatem nawet nie wiadomo za jaką cenę, no i mamy co mamy.

      Jedno wiadomo z całą pewnością. Polskie Państwo, a więc wszędzie na świecie absolutnie naturalny właściciel tego typu nazw, albo nie wykazało w stosunku do tych domen jakiegokolwiek zainteresowania, albo – wręcz przeciwnie – wykazało zainteresowanie na tyle duże, by uznać, że tylko Agora będzie potrafiła godnie wejść w rolę ich szafarza. I otworzyło temu geszeftowi drzwi na oścież. Więc to wiadomo. Ale, jak sądzę, wiadomo jeszcze coś. W gruncie rzeczy doszło do przejęcia na poziomie tak dotychczas nie znanym, i tak symbolicznie znaczącym, że każde kolejne słowo, jakie tu padnie, nawet w jednym ułamku nie odda sprawiedliwości temu, co należałoby powiedzieć. No bo co pozostaje? Zażartować, że w tej sytuacji Polsce, jeśli zajdzie taka potrzeba, pozostanie już tylko używać domen polen.pl, lub polsza.pl?

      Sytuacja jest więc dramatyczna, i to, jak się zdaje, dramatyczna w kształcie całkowicie nowym, a jedyne co możemy zrobić, to dokładnie to samo co wczoraj, przedwczoraj i miesiąc temu. A więc cierpliwe czekać i wskazywać palcem na to, czemu ani na moment nie wolno pozwolić się ukryć. A jeśli ktoś ma ambicje nieco wyższe od podstawowych, niech spróbuje zgadnąć, co ma jedno z drugim wspólnego.

      Wydaje się więc, że wszystko się zaczęło od Lejba Fogelmana, nowojorskiego żyda, który, jak wszystko na to wskazuje, straciwszy odpowiedni szpan w owym Nowym Jorku, postanowił wrócić do Polski i spróbować swoich sił na gruncie gwiazdorzenia prowincjonalnego. Swoją drogą, ten przykład upadku jest tak spektakularny, że warto by mu poświęcić całkowicie osobny tekst, lub kto wie, czy nie nakręcić jakiegoś interesującego filmu, czy napisać książki. No bo ja oczywiście zdaję sobie sprawę, że zdolność do autopromocji akurat wśród przedstawicieli narodu wybranego jest szczególna, ale gdy idzie o tego Fogelmana, wydaje się, że on tam jednak coś kiedyś miał. W końcu był – czy może wciąż jest – zatrudniony w firmie Dewey & LeBoeuf, która wprawdzie pozostaje zaledwie jedną z wielu, ale za to jedną z wielu w dość istotnym miejscu. A zatem, jak mówię, coś tam mieć musiał. To jest oczywiste. No i nagle okazuje się, że ten wybitny człowiek z dnia na dzień staje się „króliczkiem Vivy” i bryluje już wyłącznie na trzeciorzędnych bankietach gdzieś tak między Justyną Steczkowską a Kazimierzem Marcinkiewiczem. A więc, jak mówię – ciekawe.

      Zaczęło się więc od tego Fogelmana i od razu poszło w stronę Kulczyka i jego… diabli wiedzą kogo – żony, partnerki, konkubiny – niejakiej Przetakiewicz, no a skoro Przetakiewicz, to i już wszystkich, a więc Moniki Jaruzelskiej, Wojciecha Fibaka, Aleksandry Kwaśniewskiej, jej mamy i chłopaka, i wreszcie całych tuzinów jakiegoś niezidentyfikowanego buractwa spod Piaseczna. No a skoro zaczęliśmy się zajmować tą menażerią, to wyszło na to, że to wcale nie jest tak że oni stanowią jakiś tam nasz lokalny folklor, który od nas chce tylko jednego – żeby się od nich odczepić i dać im żyć tak jak sobie zamarzyli. O nie! Oni nagle, stając się częścią pewnego bardzo perfidnego planu, polegającego na wciągnięciu znacznej bardzo części naszego społeczeństwa w ten ich świat, nie jako uczestników, ale otumanionych tym światłem widzów, stali się też niemal podstawową częścią Systemu.

      Powtarzam. Nie mamy najmniejszego powodu, żeby na te ich ekscesy wzruszać ramionami. To wcale nie jest tak, że oni wszyscy, z których zresztą, tak w pełni świadomie, naprawdę znamy zaledwie paru, tworzą jakiś zamknięty krąg, który ani nie jest naszą sprawą, ani my nie stwarzamy żadnego problemu dla nich. Jestem głęboko przekonany, a ostatnio bardziej niż kiedykolwiek, że nawet jeśli kiedyś w istocie był taki czas, że oni stanowili swego rodzaju rezerwat, dla nas, zwykłych ludzi, co najwyżej zabawny, to dziś ostatnią rzeczą jaką powinniśmy robić, jest ich lekceważyć. Bo oni są dokładnie tak samo dla nas ważni jak TVN Style, MTV Polska, galerie handlowe, Szkło Kontaktowe, czy nawet „Gazeta Wyborcza”. Sytuacja jest taka niestety, że dokładnie każdy ruch, każde słowo wypowiedziane przez jakąś Katarzynę Glinkę znaczy dla nas o wiele więcej, niż choćby ten skromny felieton.

      Dosyć niedawno Robert Mazurek uznał za stosowne przeprowadzić wywiad z pewnym posłem od Palikota, którego nazwiska szczęśliwie nie pamiętam, a który w tej rozmowie wyznał, że on z burdeli korzysta, i zawsze mu się wydawało, że dla każdego normalnego mężczyzny ten rodzaj aktywności jest czymś zwyczajnym. Doszło do tego, że kiedy mu Mazurek powiedział, że on i jego znajomi do burdeli nie chodzą, nieszczęśnik ów uznał, że to Mazurkowe towarzystwo musi być jakieś dziwne. W pierwszej chwili pomyślałem sobie, że te słowa to pewnie jakaś prowokacja, której logika pozostaje dla mnie głęboko ukryta, ale nagle zdałem sobie sprawę, że wcale nie. On może faktycznie uważać, że chodzenie na kurwy jest tak samo normalne, jak palenie marihuany, czy upijanie się na Sylwestra. Może tak być, że on na naszej scenie nie znalazł się jako jakieś nieszczęście losu, ale autentyczny emisariusz nowych czasów. I że to tylko my i paru nam podobnych, czytając tę jego wynurzenia na temat tego kurestwa, odczuwamy powiew egzotyki.

      Pomyślałem sobie, co pomyślałem, i nie minęło wiele czasu, jak pewien kolega przesłał mi link do wywiadu z „Gazety Wyborczej” jeszcze sprzed niemal dziesięciu lat z niejakim Aleksandrem Pociejem – „adwokatem, felietonistą, graczem w polo” – na temat czegoś, co popularnie nazywa się „warszawką”, a czego częścią jest, jak sam się o dziwo do tego przyznaje, ów Pociej. Ciekawy dla nas jest cały ten wywiad, ja jednak chciałbym zwrócić uwagę na dwie rzeczy. Pierwsza dotyczy kwestii ogólnej. Otóż ten Pociej bez mrugnięcia okiem przyznaje się do czegoś, co z punktu widzenia kogoś takiego jak ja, jest absolutnym i jednoznacznym obciachem, a więc do tego, że wśród jego bliskich znajomych znajduje się na przykład Monika Jaruzelska, że on bywa tam gdzie bywa nie dlatego, że tam jest jakoś przyjemnie, czy smacznie, lecz dlatego, że tam bywać wypada. A to że tam bywać wypada, wynika nie z jakiś zawodowych, czy finansowych potrzeb, co przecież byłoby jakoś zrozumiałe, lecz z tego, że z ludźmi, którzy tam bywają łączy go status majątkowy i… sport, a więc „przede wszystkim narty, potem tenis, konie, żeglarstwo”.

      Proszę dobrze zrozumieć, o co mi chodzi. Ów Aleksander Pociej, człowiek, który, jak sam przyznaje, należy do „stu, dwustu osób”, które tworzą tak zwaną „warszawkę”, opowiada o swoim życiu tak jak my byśmy opowiadali o tym, że dziś rano, tak jak zwykle wstaliśmy i poszliśmy do pracy. A to jego opowiadanie sprowadza się do tego, by nas poinformować, że ten jego świat, to jest taki dziwny świat, gdzie jeśli ktoś jest odpowiednio zamożny, jeździ na nartach i jest do tego córką komunistycznego mordercy, to w jednej chwili staje się też częścią „grupy ludzi, mimo że zupełnie różnych, jakoś do siebie pasujących, lubiących się na gruncie towarzyskim”.

      A zatem, to jest to, co nazywam ogólnym wymiarem rozbłysku tej czerni. Na poziomie szczegółowym, dzieje się jednak równie ciekawie. Otóż Aleksander Pociej, „adwokat, felietonista, gracz w polo”, w pewnym momencie, pytany, co ciągnie ludzi do owej „warszawki”, odpowiada tak:

„ Myślę, iż to samo, co wszystkich. Każdy chce wyjść na chwilę poza swoją grupę zawodową. Na gruncie prywatnym pogadać z dziennikarzami, poznać ludzi filmu i telewizji. Co nie jest bez znaczenia, ta grupa przyciąga wiele pięknych kobiet, a w końcu część polityków to też mężczyźni”.

      I to jest dla mnie całkowita rewelacja. Niemal tak jak wyznanie tego posła od Palikota, z którym ostatnio zaprzyjaźnił się Robert Mazurek, co do standardowości uczestnictwa w nierządzie. Otóż okazuje się, że przede wszystkim, nie dość że „każdy” chce wyjść poza swoją grupę zawodową, to skoro już wychodzi, to nie po to, by się rozejrzeć, co słychać w świecie, ale żeby się spotkać i poprzebywać z „dziennikarzami, ludźmi filmu i telewizji”. I to jest dokładnie ten sam wymiar, jak nam został przedstawiony w rozmowie Mazurka. Oto norma – najpierw idziemy do burdelu, a potem, kiedy potrzeby fizyczne zostały już zaspokojone, nadchodzi czas na ucztę intelektualną w towarzystwie „ludzi filmu i telewizji”. No i dziennikarzy. No i oczywiście wciąż są te kurwy. Jasne że przedstawione w sposób znacznie bardziej elegancki niż tu na blogu, no ale nie ma się czemu dziwić: w końcu my tutaj, to zwykłe „łobuzy i bandyci”. Z PiS-u. Wciąż więc są te kurwy. Bo to jest przecież też oczywiste: „ta grupa przyciąga wiele pięknych kobiet”.

      Ta relacja, którą z kolei ja tu relacjonuję, jest tak dramatycznie szokująca, że mam nieustanne wręcz poczucie, że powinienem jak najszybciej kończyć, bo każde moje słowo tylko osłabia końcowy efekt. No ale trudno. Trzeba jeszcze parę rzeczy powiedzieć. Przede wszystkim, a propos tych pięknych kobiet. Nieco wcześniej, w rozmowie z „Wyborczą”, Aleksander Pociej skarży się, ze przez te wszystkie lata nowej Polski wokół biznesu zrobiła się tak nieprzyjemna atmosfera, że z towarzystwa w znacznym stopniu wywiało polityków. Kiedyś bowiem ich tam było co niemiara, ale dziś „tak napiętnowano ich bywanie w tych samych miejscach co przedsiębiorcy, że ewentualnie przysyłają żony i to też nie wszyscy”. A ja już się tylko zastanawiam, czy te żony tam występują w roli tych „pięknych kobiet”, czy może muszą grzecznie czekać w kolejce, aż trafi się ktoś bardzo pijany.

      No i najważniejsze. Ten świat – teraz już możemy mówić o świecie wspólnym i dla tych onanistów od Palikota i dla tych buraków próbujących gdzieś pod Warszawą grać w polo – to świat, który był nam szykowany już wiele lat temu, a dziś wreszcie święci triumfy. Świat, gdzie coś, co standardowo i historycznie zawsze się określało jako „kurwienie się”, nagle stało się czymś tak całkowicie naturalnym, że jeśli my stajemy dziś wobec tego autentycznie zamurowani, oni na nas patrzą jak na kosmitów. Oczywiście, z tymi posłami, z którymi sobie gawędzi Robert Mazurek nie mamy jakiegokolwiek kontaktu. Podobnie, nawet nie bardzo jesteśmy sobie wyobrazić tych wszystkich ludzi, którzy gdzieś tam się właśnie rozrywają z Aleksandrem Pociejem i jakąś Kiką, Diną czy Lejbem w Barbadosie, Rabarbarze, czy zwyczajnie w Bukszy u Olbrychów. Natomiast z całą pewnością możemy spróbować się do tego świata przymierzyć. Przede wszystkim, oglądając w kolorowych magazynach zdjęcia z różnych gali, na które część z wysłanników owego świata zawsze chętnie zajrzy, i da się specjalnie dla nas sfotografować. Żebyśmy ten ich świat wiedział jaka jest sytuacja na froncie, a my, żebyśmy poczuli, co tak naprawdę się w życiu liczy.

      Te magazyny, z zasady są nam sprzedawane po bardzo przystępnych cenach, no ale wiadomo – nikomu nie jest dziś lekko. W tej sytuacji istnieje system promocji, który nagle, w prezencie świątecznym na przykład, sprzeda nam te obrazki za marne 99 groszy. A jeśli dla kogoś i to się okazuje za dużo – na przykład, za 99 groszy gdzieniegdzie można kupić dwa jajka, lub kilo kartofli – może się ładnie wystroić i pójść sobie do lokalnego hipermarketu, i tam, w dobrym świetle, obejrzeć sobie te zdjęcia za darmo w jednym z kiosków z gazetami.

PS. Ponieważ rozmowa z Aleksandrem Pociejem miała miejsce przed wielu już laty, pomyślałem sobie, że ciekawe by było się dowiedzieć, co u niego słychać dzisiaj. W końcu 10 lat to szmat czasu. Nawet człowiek kochający sport może się pochorować, lub skończyć jeszcze marniej. Sprawdziłem więc tego Pocieja. I mam dobrą wiadomość. On żyje słodko. Jak zawsze. Aktualnie w charakterze senatora Platformy Obywatelskiej. I jak tu nie przyznać, że kolorowe magazyny to jednak potęga?



 

piątek, 13 sierpnia 2021

Czy Donald Tusk to emisariusz z planety Crktw5?

 

Nie chcę oczywiście przez to powiedzieć, że gdybym właśnie nie wyjeżdżał do Przemyśla, a więc miasta ludzi brudnych, dzikich i – jak to kiedyś stwierdził prezydent Komorowski – nie płacących podatków, to w sobotę, niedzielę, czy nawet w poniedziałek, tu by się coś ukazało, jednak fakt jest taki, że ja faktycznie za chwilę wyjadę na weekend do swojego Przemyśla i do czasu jak wrócę, tu się nie ukaże nic nowego. Dziś natomiast na odchodne, przedstawiam Państwu swój najnowszy felieton dla „Warszawskiej Gazety”. Jak widzimy, o Donaldzie Tusku, ale cóż nas dziś jest w stanie równie mocno zainspirować? Oplucie Dobromira Sośnierza? Nie żartujmy.

 

      Ja zdaję sobie sprawę z tego, że nieustanne traktowanie Donalda Tuska – z przerwą na tego narkomana Sikorskiego – jako pierwszego bohatera naszych codziennych emocji, może robić wrażenie nienajlepsze, niemniej jednak ja, zwłaszcza gdy aktywność wspomnianego Tuska sprawiła, że nie ma dnia, by on się po raz kolejny nie skompromitował, nie bardzo widzę możliwość udzielania się w jakichkolwiek innych tematach. Wszystko bowiem wskazuje na to, że to właśnie Donald Tusk jest bohaterem naszej dzisiejszej ekscytacji. Przyznam że nie bardzo lubię wierzyć, że to co się wokół nas dzieje jest wynikiem specjalnie dla nas opracowanego planu, niemniej jednak odnoszę ostanio wrażenie, że wspomniany powrót Donalda Tuska z brukselskiej emigracji to jest wynik bardzo starannie zaplanowanej operacji, na końcu której stoi wciąż zwycięstwo Prawa i Sprawiedliwości w wyborach w roku 2023. I to zwycięstwo, jakiego świat nigdy wcześniej nie widział.

       W czym rzecz? Otóż odnoszę wrażenie – a ono jest na tyle silne, że postanowiłem się mim podzielić i tu, a więc w miejscu, którego wymazać się nie da – że powrót Donalda Tuska do kraju zostaŁ sprowokowany nie przez jakieś szczególne kalkulacje brukselskich urzędników, którzy uznali że to on właśnie, a nie ktokolwiek inny, jako ów rycerz na białym koniu, odsunie Prawo i Sprawiedliwość od władzy. Za owym ciekawym planem musiał stać sam Jarosław Kaczyński, który, sobie tylko znanym sposobem, doprowadził do jego powrotu, a wszystko to w jednym jedynym celu, czyli pokazaniu Polakom że nie ma dla nich nic gorszego jak władza odmóżdżonego  idioty.

         Przykładów pokazujących to jak Donald Tusk realizuje plany władzy jest oczywiście cała masa, a kolejne informacje docierają do nas niemal każdego dnia. Ja natomiast z prawdziwą przyjemnością chciałbym zwrócić uwagę na słynną już dziś wypowiedź – no nie wiem, jak go tytułować – Króla Europy, kiedy ów zadeklarował, że dziś systuacja jest taka, że dla kobiety urodzenie dziecka, zwłaszcza w sytuacji gdy ono zażyczy sobie przeżyć jakieś 20 lat, to jest katorga.

       Dziś nikt chyba, nie tylko ja, nie wie, co strzeliło do głowy Donaldowi Tuskowi, by wyrzucić z siebie te słowa. Oczywiście jest bardzo prawdopodobne, że jego doświadczaenia jako rodzica, a poza tym najnowsza wiedza, jaką on uzyskał podczas swojego pobytu w Brukseli, wskazują bardzo jasno na to, że dzieci to nie ten geszeft, no i Donald zaledwie wyraził tu swoją opinię. Efekt jednak jest taki, że po zaledwie kilku tygodniach swojego pobytu w Polsce, i po tym jak ludzie zorientowali się, że mają do czynienia z autentycznym kosmitą, zamiast się zamknąć i spróbować zorientować się w sytuacji, uznał on za stosowne poinformować Polki i Polaków, że posiadanie dzieci to nieszczęście, a próba marzenia o nich to głupota. Przepraszam bardzo, ale jak tu nie myśleć, że ten nasz prezes Jarosław Kaczyński to naprawdę wybitny umysł?



czwartek, 12 sierpnia 2021

O durnych aktorach i jeszcze durniejszych dziennikarzach

Jak pewnie wszyscy już wiemy, wczorajszy dzień dostarczył nam wrażeń, które nam wystarczą na kolejne miesiące, ja jednak, zamiast komentować niewątpliwą polityczną przenikliwość Jarosława Kaczyńskiego, który ku naszemu zdziwieniu, niemal z dnia na dzień, postanowił zaprzyjaźnić się z Pawłem Kukizem, czy w ogóle sam przebieg wypadków, który doprowadził w końcu do zaatakowania posła Dobromiera Sośnierza przez jakąś bandę wariatów, chciałbym poświęcić dzisiejszą notkę dziennikarzom, z obu stron politycznej – no bo przecież nie medialnej – sceny. Stało się bowiem tak, że w pewnym momencie, gdy po raz pierwszy raz od grubo ponad roku, nieopatrznie postanowiłem przełączyć się na TVN24, zorientowałem się, że tam jest znacznie gorzej i przypomniał mi się mój dawny tekst sprzed lat, w którym wysunąłem sugestię, że to nie aktorzy stanowią najgłupsze środowisko na tej planecie, ale dziennikarze właśnie. To jest bowiem coś co wczoraj właśnie, kiedy wsłuchiwałem się w relacje TVP Info i TVN24 na zmianę, mnie tak bardzo uderzyło: Dziennikarze są głupsi. Ktoś powie, że łatwo mi to mówić, bo nie było Andrzeja Seweryna. No ale czy to moja wina? Zapraszam. Jesteśmy w roku 2013.

 

 

       Trudno mi powiedzieć, czy mamy do czynienia z jakąś starszą już wypowiedzią Roberta Mazurka, czy może to jest co, czym on postanowił się z nami podzielić dopiero na fali ostatnich wydarzeń, ale owa opinia dotarła do mnie dopiero parę dni temu. Chodzi mianowicie o to, że wspomniany Mazurek określił aktorów, jako grupę zawodową jeszcze głupszą od dziennikarzy, co na pierwszy rzut oka robi wrażenie wyjątkowej ekstrawagancji, ale wszystko wskazuje na to, że Mazurek nie żartował, Zatrzymajmy się jednak na nim, dziennikarzu z całą pewnością nie najmądrzejszym, ale też jednak nie takim, do którego intelektualnie mógłby się choćby zbliżyć taki Maciej Knapika, by już nie wspominać o Knapika redakcyjnej koleżance Katarzynie Kolendzie Zaleskiej. A mimo to wystarczy spojrzeć na jego zdjęcie, które on z całą pewnością musiał osobiście zaakceptować i zatwierdzić, jakie w każdy poniedziałek publikuje tygodnik „W Sieci”, żeby widzieć, że jego opinie na temat aktorów są, nawet jeśli słuszne, to odrobinę bezczelne. Mam nadzieję, że czytelnicy tego bloga wiedzą, o co mi chodzi, bo nie bardzo wiem, jak inaczej mogę to, co chcę powiedzieć, wyjaśnić.

       A przecież, jak mówię, Mazurek to typowy w tej branży przeciętniak, a kto wie, czy nawet nie ktoś mieszczący się wyżej przeciętnej. Skoro jednak jesteśmy przy zdjęciach i tygodniku „W Sieci”, rzućmy okiem na jego wydanie z mijającego tygodnia, gdzie w pewnym momencie widzimy kolorowe, całostronicowe zdjęcie, nie, nie Jerzego Urbana, który ostatnio „autorom niepokornym” służy jako pierwsze źródło inspiracji, ale jak najbardziej „naszego” Krzysztofa Feusette. Stoi ten Feusette z wbitym prosto w obiektyw aparatu super-groźnym spojrzeniem, w pozie jakby za chwilę miał wysączyć przez zęby ów kultowy już w niektórych środowiskach tekst: „Na ziemię, psy! I morda w piach!”, a ja już się tylko zastanawiam, co go powstrzymało, by jeszcze sobie wsadzić między wargi zapałkę i spróbować wyglądać jak Brudny Harry. Czemu on tak się komicznie ustylizował? Otóż poszło o to, że inny dziennikarz, Tomasz Lis napisał, zdaje się, że na Twitterze, tekst w którym wspomniał nazwisko Feusette, no i ów Feusette postanowił go wykończyć, a po to, by go w tej akcji jakoś wesprzeć, redakcja „W Sieci” uznała, że tak będzie dobrze. A więc oprócz Mazurka, mam tego Feusette, a przecież to też nie jest koniec.

        Wielu z nas zapewne potwierdzi, że Mazurek ma rację, i że aktorzy od dziennikarzy są faktycznie głupsi, a ja sobie myślę, że sprawa wymaga zdecydowanie więcej uwagi, a przez to i miejsca, no i stąd te refleksje. No bo popatrzmy na tych dwóch: Mazurka i Feusette, dziennikarzy oczywiście trzymających dość jednoznaczny standard, jednak raczej wyższy niż niższy. Kogo moglibyśmy im przeciwstawić spośród aktorów. Tak by nikt nam nie zarzucił, że nie jesteśmy niesprawiedliwi? Powiedzmy, że weźmiemy tu Cezarego Pazurę, lub nawet tego Holendra, którego nazwisko akurat wyleciało mi z głowy, ale który jest przez wielu z nas odpowiednio szanowany. Czy zatem Pazura i ten drugi są od Mazurka i Feusette głupsi? No, może od Mazurka tak, ale jak idzie o Feusette, wcale już takiej pewności nie mam, mimo że Mazurek mnie przekonuje, że od niego też.

        Ja wiem, że on tego bloga nie czyta, ale gdyby jednak jakimś cudem to robił, to zapewne by zaprotestował, krzycząc, że on wcale nie miał na myśli Pazury, tylko Olbrychskiego. A więc świetnie. Proszę uprzejmie. Weźmy Olbrychskiego. Weźmy choćby i Kondrata. No ale każdy chyba przyzna, że cokolwiek byśmy myśleli o Mazurku, czy nawet o Feusette, Olbrychski to zupełnie inna kategoria wagowa. Jeśli decydujemy się na Olbrychskiego, czy z aktorek Krystynę Jandę, to ja byłbym za tym, by w tej konkurencji dziennikarze nie wystawiali Mazurka, ale, powiedzmy, Tomasza Wołka, czy Kolendę-Zaleską. A jeśli już mówimy o Wołku, to czy nie znajdzie się ktoś, kto powie, że Łukasz Warzecha wcale nie jest gorszy? Albo, skoro pojawiła się postać Kolendy, to czy nie powie nam nikt, że jesteśmy niesprawiedliwi wobec Dominiki Wielowiejskiej? Zresztą, wszyscy pewnie zdajemy sobie sprawę z tego, że tu akurat możliwości jest znacznie więcej.

       No dobra. Zapomnieliśmy o aktorach. Do ścisłej czołówki największych bałwanów w branży wybraliśmy – to znaczy ja wybrałem, ale myślę, że nikt się na mnie za to nie pogniewa – Daniela Olbrychskiego i Krystynę Jandę. Ustaliliśmy już, że Wołek i Kolenda mają bardzo mocną konkurencję; czy ma ją też tych dwoje? No dobra. Powiedzmy Maja Komorowska i Wojciech Pszoniak. O tak! Pszoniak zwłaszcza. No a dalej? Kto poza Pszoniakiem? Andrzej Chyra? Czy ja wiem? Jeśli nie brać pod uwagę tego, że on nie wie, jak ma na imię Prezydent RP, a to w końcu nie jest rzecz aż tak bardzo kompromitująca, to o nim wiele nie wiem. Zamachowski? Może. Jerzy Stuhr? Jan Nowicki? No dobra, oni by się z całą pewnością nadawali.

       Muszą jednak Państwo przyznać, że nie jest aż tak łatwo. Aktorów znamy całą masę, ale nie jest tak prosto zacząć od Frączewskiego, przez Gajosa, by skończyć na Annie Seniuk i powiedzieć, że oni są głupsi od Macieja Knapika, Andrzeja Morozowskiego, Jarosława Kuźniara, Justyny Pochanke, czy Jacka Pałasińskiego, że wspomnę tylko przedstawicieli jednej jedynej stacji telewizyjnej. A gdzie Polsat? Gdzie TVP? Gdzie wreszcie Superstacja z jej czołową gwiazdą Janiną Paradowską?

       Otóż moim zdaniem, Robert Mazurek, twierdząc, że aktorzy są głupsi od dziennikarzy, jest w bardzo dużym błędzie. Te wszystkie lata spędzone w zawodzie, który polega wyłącznie na tym, by się ćwiczyć w sztuce kłamstwa doskonałego, musiały uczynić w mózgach aktorów szkody niewyobrażalne. Nie da się zachować człowieczeństwa, jeśli owo człowieczeństwo zostaje niejako zakwestionowane już na samym początku tej kariery. Mam jednak wrażenie, że wielu aktorów, szczególnie tych zaczynających dopiero karierę, zdając sobie sprawę z zagrożeń, bardzo dba o to, by skoro już mają upaść, to żeby przynajmniej się przy tym za bardzo nie potłuc. Czemu tak jest? Nie wiem? Może dlatego, że jak by na nich nie patrzeć, oni mają pewien talent, który sprawia, że są jednak artystami. Oczywiście, gdy idzie o ludzi takich jak Olbrychski, Pszoniak, czy Nowicki, dla nich nie ma już żadnego ratunku, ale kiedy czytam, czy oglądam występy któregoś z tych mniej zaawansowanych, odnoszę wrażenie, że z nimi można by było przynajmniej spróbować porozmawiać. Mam tu na myśli choćby Krzysztofa Majchrzaka, czy nawet tego bałwana Lindę.

      Jeśli idzie o dziennikarzy, nie jestem w stanie wskazać jednego, z którym miałbym ochotę zamienić choćby jedno słowo. Tam już mamy czyste nieszczęście. Czy to jest Tomasz Terlikowski, czy Bronisław Wildstein, czy oczywiście Żakowski ze swoim bratem bliźniakiem Najsztubem, ja bym się im nawet bał podać rękę. A popatrzmy na tych wszystkim młodych, dopiero startujących w tym zawodzie, jak jakaś Arletta Zalewska, czy ta cizia z Polsatu. Przepraszam bardzo, ale to ja już chyba wolę towarzystwo Moniki Olejnik.

       O tak! Robert Mazurek pewnie bardzo by chciał wierzyć w to, że on i jego koledzy są w jakikolwiek sposób lepsi od Janusza Gajosa, Piotra Fronczewskiego, czy Anny Seniuk, ale nic z tego. Tu nawet nie ma porównania. Jak już bardzo chcą, niech się próbują potykać z jakimiś politykami, choć też im nie wróżę wielkiego powodzenia. No, najwyżej, jak trafią na tego dziwnego człowieka w sukience i doczepionym biustem, bo już Palikot może się okazać zbyt twardy.

       Chciałbym jakoś ładnie i możliwie spektakularnie zakończyć tę, samą w sobie spektakularną, bo aż ociekającą celebrytami, notkę, i nie przychodzi mi do głowy nic poza tym, by wstawić tu pewne zdjęcie. Już może bez komentarza. Bo ono komentuje się samo zupełnie dobrze. Proszę się mocno złapać krzeseł, nabrać głęboko powietrza, i do dzieła.




środa, 11 sierpnia 2021

Jarosław Gowin, czyli wykopki

 

No i wreszcie nasze modlitwy zostały wysłuchane i Prezes podjął odważną decyzję, by na zbity pysk ze swojego rządu wywalić Jarosława Gowina. Chętnie bym owo wydarzenie jakoś oryginalnie skomentował, jednak – jak to niestety ostatnio coraz częściej bywa – mam wrażenie, że niemal wszystko co mogłoby zostać potraktowane jako oryginalne, wykorzystałem już z naddatkiem, i dziś jedyne co mi pozostaje to przypominanie swoich dawnych słów. Oto więc mój tekst jeszcze sprzed ośmiu lat, napisany dla „Warszawskiej Gazety”, a następnie powtórzony tu na blogu, gdzie swoją radość z aktualnych wykopek prezentuję w sposób niemal doskonały. Bardzo proszę.

 

      Gdybym miał opisać swój stosunek do Jarosława Gowina, musiałbym sięgnąć pamięcią do zdarzenia sprzed lat, kiedy to z moim synem pojechaliśmy do Krakowa na koncert Morrisseya, i wychodząc z dworca, natrafiliśmy na wspomnianego Gowina. Szedł ów Gowin z naprzeciwka, a więc najprawdopodobniej na pociąg do Warszawy, ciągnął za sobą walizkę na kółkach, a ja myślałem tylko o jednym: że gdyby mu tak podstawić nogę, albo zwyczajnie kopnąć w tyłek, i zobaczyć, jak on i ta jego walizka wspólnie się wywalają, można by autentycznie zakosztować smaku życia.

      Toniemy niestety jednak wszyscy w cywilizacji, w dodatku ograniczeni przepisami prawa, gdzie nawet jeśli się da w pysk zdrajcy i zaprzańcowi, można trafić do pudła, a w najlepszym wypadku stracić ciężko i uczciwie zarobione pieniądze, splunęliśmy więc tylko przez ramię, i poszliśmy coś zjeść.

       Tak się więc oto przedstawia stan moich emocji i sumienia, gdy idzie o osobę Jarosława Gowina.

       Ktoś spyta, czemu akurat dziś postanowiłem się nim zajmować. Otóż doszły mnie słuchy, że prominentny i zasłużony poseł Platformy Obywatelskiej Jarosław Gowin został przyjęty przez Jarosława Kaczyńskiego i panowie o czymś sobie pogadali. Cześć z komentatorów spekuluje, że Gowin przyszedł do Kaczyńskiego, aby sprawdzić warunki swojego ewentualnego przejścia do PiS-u, kiedy to już Donald Tusk nie będzie miał innego wyjścia, jak go – wraz oczywiście z wszystkimi jego sojusznikami – z partii wyrzucić. No i w związku z tymi spekulacjami pojawiają się różnego rodzaju niepokoje.

       W tej sytuacji, mam dla wszystkich zaniepokojonych dwie informacje. Jedną dobrą, a drugą niestety nie najlepszą. Otóż jestem mocno przekonany, że nie ma takiej możliwości, by Gowin, Godson, i kto tam jeszcze pozuje na platformerskiego konserwatystę, zostali przyjęci do PiS-u. Tak źle i głupio na szczęście jeszcze nie jest. Jeśli idzie o przyjmowanie kogo bądź, PiS akurat dotychczas zachowuje dość czyste konto. Natomiast – i to już jest wiadomość niewesoła – odnoszę bardzo przykre wrażenie, że Jarosław Kaczyński szykuje się na przyszłe rządzenie w taki oto sposób, by partia, jaką Gowin założy po wyrzuceniu go z Platformy, i z którą najprawdopodobniej jednak jakoś tam wejdzie do Sejmu, była przyszłym koalicjantem Prawa i Sprawiedliwości. Ot tak, na wszelki wypadek.

       W tej sytuacji mam do powiedzenia tylko jedno. Wchodzenie w koalicję z kimś takim jak Gowin i cała ta reszta bałwanów, która z siedzenia okrakiem na płocie uczyniła cnotę, jest czymś znacznie gorszym, niż robienie politycznych interesów nawet z Leszkiem Millerem. To jest coś jeszcze gorszego, niż codzienne znoszenie obecności Romana Giertycha.

       Przepraszam bardzo, ale jeśli tak ma wyglądać przyszły rząd, gdzie przyszłość Polski będzie się rozstrzygała w politycznych przepychankach pomiędzy Jarosławem Gowinem a Jarosławem Kaczyńskim, to ja się wycofuję. Końcówka mojego życia jest dla mnie zbyt cenna, by marnować ją na codzienne użeranie się z własną bezradnością.



 

niedziela, 8 sierpnia 2021

Radek Sikorski, człowiek który zamieszkał na dziewiątym kręgu

Dziś proponuję Państwu swój ostatni felieton z "Warszawskiej Gazety", z istotnym uzupełnienieniem. Z przyczyn oczywistych zachowanie Radka Sikorskiego musiałem lepiej czy gorzej opisać, tu natomiast dołączam odpowiedni filmik, a Państwo mogą ocenić, czy mój opis był celny.

       


      Szczerze powiedziawszy, nie wiem, czy kiedykolwiek zdarzyło mi się wymienić w tym miejscu nazwisko Radka Sikorskiego, ale zakładam, że bez tego chyba się jednak obyć nie mogło. Niemniej, jak mówię, nie pamiętam. Dziś jednak to jemu chciałbym poświęcić te kilka słów. Otóż, nie wiem, czy Państwo zwrócili to zauważyli, ale w Internecie pewną karierę w tych dniach robi filmik, na którym widzimy wspomnianego Sikorskiego, jak w jakiejś oficjalnej sytuacji zachowuje się jak... no nie wiem. Znają Państwo ów obraz człowieka, który idzie ulicą i całym swoim zachowaniem pokazuje, że jest pod wpływem tak zwanych „dopalaczy” i każdy ruch, każdy gest, jaki wykonuje, sugeruje, że chce wyrzucić z siebie coś co w nim siedzi i go dręczy wręcz nie do wytrzymania. Ze względów oczywistych nie jestem tu w stanie zaprezentować tego obrazu, ale tak to właśnie wygląda: siedzi ów Sikorski za jakimś stołem, obok innych jemu podobnych, ktoś tam coś mówi, a on się zachowuje jakby chciał wyrzucić z siebie złego ducha. Mam nadzieję, że mogą to sobie Państwo wyobrazić.

       No a gdy chodzi o mnie, to ja ogladam tę scenę i się nie dziwię. Gdy chodzi o mnie, to moim zdaniem ten nieszczęśnik już dawno sprzedał duszę Diabłu i jedyne co dla nas w tym wszystkim może być zagadką, to jak do tego doszło i w którym momencie to się zaczęło. Myślę o tym od dawna i za każdym razem wracam do tego momentu gdy ukończywszy w swojej Bydgoszczy trzecią klasę liceum, nasz Radek – jeden z przywódców szkolnych strajków roku 1981 – otrzymał najpierw paszport, a następnie brytyjską wizę, by udać się na Wyspy w celu podszkolenia się w języku angielskim. Tam, w momencie gdy wypadało wrócić do Polski, by kontynuować edukację i szykować się do matury, ów młodzieniec zostaje w Anglii, prosi o polityczny azyl i niemal od razu zostaje przyjęty na studia w Oxfordzie, które oczywiście kończy z sukcesem.

        Ale już w następnej kolejności myślę o owym nowojorskim Żydzie, Applebaumie, który uznaje za dobry geszeft, by oddać swoją córkę nie dość że jakiemuś Polakowi, to jeszcze zdeklarowanemu patriocie i katolikowi. Myślę o nim i daję słowo, że odpowiedzi na gnębiące mnie pytania nie znajduję.

       No i znów po raz nie wiem który oglądam ów dzisiejszy filmik, na którym Radosław Sikorski w sposób oczywisty nie jest ani pijany, ani chory, ale do tego stopnia opętany, że przyczyną owego opetania może być już tylko omyłkowo wydany towar, względnie sam On, a więc TenKtóryNiePrzepuszczaŻadnej Okazji. No i wracam myślą do jeszcze wcześniejszego wspomnienia, a więc owego zdjęcia, gdzie Radek Sikorski stoi gdzieś w białym garniturze, a na spodniach, w okolicach kroku, widać paskudną ciemną plamę. Wspominam to zdjęcie i myślę sobie, że to jest naprawdę człowiek-zagadka.



Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...